W dzisiejszym świecie nie uznajemy tatuażu jako tabu czy oznaki przynależności wytatuowanej osoby do grupy przestępczej. W wielu przypadkach jest nadal wyrazem lojalności wobec gangu, do którego człowiek należy, ale bardzo często stanowi również po prostu ozdobę ciała. Może być wykonany na pamiątkę ważnego dla nas wydarzenia lub w dowód miłości czy przyjaźni. Ile osób, tyle różnych powodów i pomysłów na kształt i kolorystykę tatuażu. Skąd wywodzi się idea tatuowania ciała człowieka?

Tatuaż w swoim pierwotnym znaczeniu był obrzędem rytualnym tylko dla „wybrańców”. Mogli sobie na niego pozwolić plemienni wodzowie. Ozdoby ciała wojowników rozpowszechnione były w kulturach polinezyjskich. Aby mężczyzna mógł wykonać tatuaż, musiał zabić wroga, zdobywając przy tym jego wytatuowaną głowę.

Słowo „tatuaż” wywodzi się od samoańskiego wyrazu ‘tatau’ i zostało spisane przez podróżników w XVIII wieku. Najbardziej znane w historii są maoryskie tatuaże twarzy, nazywane moko.

Wiemy, że tatuaż znany był w starożytności, ponieważ w Pięcioksięgu znajduje się zakaz tatuowania ciała. O tym sposobie ozdabiania skóry wśród plemion celtyckich pisał także Juliusz Cezar.

Przez kolejne wieki na terenie Europy i Ameryki tatuaż był uznawany jako tabu. Dozwolony był tylko w subkulturach więziennych i stanowił znak charakterystyczny dla światka przestępczego. Zwyczaj ten zadomowił się zwłaszcza na Wschodzie, gdzie stanowił świadectwo klasyfikacji w hierarchii mafii.

Źródło: pl.wikipedia.org