Koneserzy filmu mnie pewnie zabiją, ale osobiście dzielę kino na 2 kategorie: kino rozrywkowe i kino nieco mądrzejsze, głębsze, ambitne. Kino z kategorii drugiej ma wiele flagowych pozycji, aczkolwiek nie podejmę się wskazania absolutnej klasyki, która wyznaczyła późniejsze trendy w tej kategorii. Jest to po prostu rzecz indywidualnej oceny, co do kogo przemawia, jakie wartości są najważniejsze. Skupmy się jednak na kinie rozrywkowym.

Zawsze ceniłem je za wyznaczanie kanonów jeśli chodzi o inżynierię i warsztat filmowy, szczególnie jeśli chodzi o nacieszenie oka efektami specjalnymi. Powiem więcej - rzadko chodzę do kina, bo zawsze trafiam na średni film albo, zgraję wieśniaków szeleszczących jedzeniem i żłopiących colę. Dlatego nie mam przyjemności w oglądaniu ambitnych filmów w kinie, wolę obejrzeć kumulację efektów specjalnych, lekką fabułę i ładne dziewczyny, jak to miało miejsce w Transformersach.

Jednak za najważniejszy film science - fiction uważam pierwszą trylogię Gwiezdnych Wojen. Biorąc pod uwagę stosunek jakości efektów specjalnych, do czasów w których film powstał, na usta ciśnie się jedno słowo - szacunek. Jeśli chodzi o samą historię i fabułę - sprawy stają się jeszcze bardziej niesamowite. Każdy, kto obejrzał trylogię choć raz na pewno zapamięta główne wątki, kilku bohaterów oraz finał.

Można mówić wiele na temat gry aktorskiej w Gwiezdnych Wojnach, efekty mogą się dziś wydawać nieco śmieszne, dzisiejsze enginy potrafią cuda, poziom aktorstwa poszedł zdecydowanie naprzód. Identycznie sprawa się ma z motoryzacją. Można być fanem samochodów małych, dużych, terenowych, sportowych, ale jedno jest pewne - szczytem inżynierii są superauta. Niekwestionowanym liderem w tej kategorii jest Mercedes SLR, bezpośredni spadkobierca Mercedesa 300 SL, popularnie zwanego “skrzydlakiem”.

To właśnie drzwi inspirowane skrzydłami mewy (stąd nazwa Gullwing) są czymś, co wyróżniało 300 SL od konkurencji. Dzisiaj drzwi unoszone do góry ma większość superaut, szczególnie celuje w to rozwiązanie Lamborghini. Jednak zachwycając się współczesnymi osiągnięciami technicznymi, nie można zapominać, skąd się one wzięły. Oglądając Avatara nie można zachwycać się nad jego fabułą, gdyż wymyślili ją już kiedyś twórcy Pocahontas.

Produkowany w latach 50′ ubiegłego wieku skrzydlak wyznaczył również kierunek w stylistyce przyszłych wozów sportowych. Długa maska, tylny napęd, mała zgrabna kabina - czego można chcieć więcej od wozu sportowego? Co ważne, już w tamtych czasach stylistyka szła w parze z aerodynamiką. Dzięki innowacyjnemu ułożeniu silnika V6 uzyskano wyjątkowo płaską maskę, która redukowała opór, a co za tym idzie - pozwalała Gullwingowi osiągać setkę w nieco ponad 8 sek. W latach 50 - tych! Równie obłędna, jak na tamte czasy, była maksymalna prędkość - prawie 250 km/h.

Tylko koneserzy motoryzacji potrafią docenić wkład Gullwinga w światową motoryzację. Jego następca McLaren SLR jest godnym spadkobiercą. Jeśli można uznać Jerzego Stuhra, za aktora kultowego, to jak nazwać jego syna, który po ojcu odziedziczył coś więcej, niż tylko nazwisko? SLR, mimo że już nie produkowany był niedoścignionym wzorem jeśli chodzi o połączenie monstrualnych osiągów i tzw. driver’s car. Jego doładowane V8 urywa głowę generując 630KM i katapultuje duszę z ciała swoim miażdżącym dźwiękiem. I to wszystko w samochodzie, który posiada skórzaną tapicerkę, klimę i wiele innych atrybutów komfortowego auta.

Gwiezdne Wojny doczekały się kontynuacji w formie kolejnej trylogii, aczkolwiek ciężko powiedzieć, że była to udana operacja. Z 3 filmów zapamiętałem Natalie Portman, idiotycznego Jar Jara, “narodziny” Datha Vadera i masę efektów specjalnych. Zestawiając 350 SL i SLRa widzę jednak pewien problem - nie potrafię jednoznacznie stwierdzić, który samochód za kolejne 50 lat będzie bardziej kultowy. Prawdziwie kultowy.