Określenie kurtyzana wywodzi się z języka włoskiego i oznacza elegancką panią do towarzystwa. Najstarszy zawód świata rozkwitł w XVI wieku we Włoszech, jednak już w starożytności kobiety lekkich obyczajów posługując się swoimi wdziękami zyskiwały nie tylko pieniądze i luksusowe posiadłości, ale także wpływy i władzę.

Najbardziej wpływowa kobieta starożytności, żona cesarza Justyniana Wielkiego – Teodora, przed ślubem z władcą Bizancjum, aktorką, odgrywającą w spektaklach role z najbardziej pornograficznych mitów. Odgrywała na przykład akt seksualny z łabędziem, w którego wcielił się Jowisz. Pojawiała się także nago na deskach teatru okryta jedynie przepaską na biodrach. Jak pisze starożytny historyk Prokopiusz nie było to dla niej powodem do wstydu, wręcz przeciwnie – wydawała się być dumna ze swoich czynów. W tamtych czasach zawód aktorki był pogardzany i uważany za haniebny, nie pozwalał w dodatku młodym dziewczynom na utrzymanie się z tej profesji. Wymagano od nich najczęściej, aby były poza grą w teatrze trudniły się prostytucją. Nie inaczej było w przypadku Teodory. Już w dzieciństwie i wczesnej młodości była zmuszana do oddawania się mężczyznom, jednak jak przekazuje Prokopiusz, przyszła cesarzowa rozkoszowała się obcowaniem z mężczyznami. Robiła to już nie tylko dla pieniędzy czy zdobycia pozycji, ale dla własnej przyjemności. Nie bez powodu dworski historyk w swoim dziele Historia sekretna nazywa ją nienasyconą ladacznicą. Prokopiusz nie szczędzi czytelnikom szczegółów z życia seksualnego przyszłej cesarzowej. W Historii możemy natknąć się na opis przyjęć, w których brała udział Teodora. Poza nią uczestniczyło w nich kilkunastu młodych mężczyzn, których ulubionym zajęciem była rozpusta. Według Prokopiusza Teodora spędzała z nimi w łóżku całą noc, a kiedy jej współbiesiadnicy zmęczeni zasypiali, przyszła cesarzowa odwiedzała ich niewolników i oddawała się wszystkim po kolei. Cesarza Justyniana poznała dzięki tancerce o imieniu Macedonia, która była szpiegiem przyszłego władcy. Ten zakochał się bez pamięci i wbrew prawu i woli cesarzowej Eufemii doprowadził do nadania Teodorze tytułu patrycjusza – najwyższego, poza cesarskim, tytułu, zmiany prawa, które zabraniało ślubu przyszłego władcy z aktorką i wziął ją za żonę. I w ten sposób po śmierci cesarza Justyna, Justynian i jego żona, była kurtyzana, stali się władcami Bizancjum. Prokopiusz w Historii sekretnej opisał Teodorę w sposób bardzo jednostronny i, jak uważają niektórzy historycy, fałszywy. Panuje opinia, że mimo doskonałej znajomości tajemnic cesarskiego dworu, wiele faktów zostało przez Prokopiusza zmyślonych. Powód napisania przez dworskiego historyka Historii jest dla wielu zastanawiający. Tym bardziej, że w innych dziełach pisze o niej jako o pobożnej pani i mądrej władczyni. Faktem jest, że Teodora uratowała Justyniana przed ucieczką podczas buntu Nika w 523 roku, kiedy tłum ogłosił wybór nowego cesarza. Wśród narady polityków – mężczyzn wykrzyczała, że nie zniesie, aby cesarz stał się wygnańcem. W ten sposób zawstydziła wodzów armii i zmusiła ich do działania, które skutkowało masakrą buntowników. Była więc nie tylko rozpustna, ale i nieustępliwa w dążeniu do władzy i luksusu.

Inną historię życia miała Anna Boleyn. Ta kochanka, a następnie żona króla angielskiego doprowadziła do rozpadu małżeństwa Henryka VIII i przez to pośrednio do powstania anglikanizmu. Papież nie wyraził zgody na unieważnienie małżeństwa Henryka z Katarzyną Aragońską, co skutkowało wypowiedzeniem posłuszeństwa przez króla angielskiego. Ślub z Anną odbył się jeszcze przed unieważnieniem małżeństwa z Katarzyną, już wtedy przyszła królowa była w ciąży. Urodziła Elżbietę I, późniejszą angielską władczynię. Szczęśliwe pożycie z królem Henrykiem nie trwało jednak zbyt długo. Henryk zawiedziony brakiem męskiego potomka i po raz kolejny zakochany, tym razem w Jane Seymour, oskarżył Annę o pięciokrotną zdradę, a także o to, że do ślubu doprowadziła za pomocą czarów. Po procesie, w którym przedstawiono Annie szereg, prawdopodobnie spreparowanych, dowodów, została stracona, a król miał otwartą drogę do kolejnego małżeństwa. Anna Boleyn była bardzo namiętną kochanką i prawdopodobnie to, a także wytrwałe i zdecydowane dążenie do celu, zafascynowało Henryka VIII znudzonego oziębłą Katarzyną Aragońską. Królowa była obiektem westchnień ogromnej części Windsoru, a to ze względu na swoją urodę. Ciekawe czy wiedzieli oni, że Anna ma 6 palców u lewej ręki? Nie miała natomiast cech kobiety delikatnej i opiekuńczej, co popchnęło Henryka w ramiona Jane Seymour.

Ogromny wpływ na władcę miała inna królewska kochanka – Esterka Małach. Żydówka wpłynęła na króla Kazimierza Wielkiego, który na jej życzenie prowadził politykę przyjazną Żydom. Choć Esterka była postacią historyczną wokół niej wyrosło wiele legend, a to dlatego, że związek jej i króla związany jest z kilkoma miejscami w Polsce, m. in. z Krakowem, Kazimierzem nad Wisłą czy Opocznem. Jedna z legend opowiadających o zapoznaniu króla z piękną Esterką głosi, że poznali i pokochali się w lesie, podczas polowania, na które udał się Kazimierz. Ze związku króla z Esterką narodziło się dwóch synów, pozostali oni jednak przy wierze matki. Kazimierz Wielki znany jest głównie z tego, że zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną, jednak miał on również wiele podbojów seksualnych. A Esterka była tylko jedną z wielu kochanek króla. Zyskała niewątpliwie największą sławę i wiele polskich miast wciąż przypisuje sobie miano „miejsca schadzek” kochanków. W kilku miastach znajdują się „domy” Esterki, które król Kazimierz miał wybudować dla swojej kochanki.

Historia kochanek najpotężniejszych władców jest niemniej wciągająca niż historia wojen. Choć niejednokrotnie to piękne kobiety były zarzewiem wielkich konfliktów. Przecież to przez miłość Parysa do pięknej Heleny wybuchła wojna trojańska. Nie można więc zaprzeczyć wpływu namiętnych związków na bieg historii.

Źródło: wikipedia.org