Od kilku lat w Polsce trwa Małyszomania, jednak ostatnie wydarzenia w konkursach skoków zapowiadają małą rewolucję. Kamil Stoch po kilku dobrych startach, zaczął wygrywać. Dwa zwycięstwa w przeciągu dwóch tygodni to świadectwo wysokiej dyspozycji polskiego skoczka. Zanim więc zapanuje moda na Stochomanię przyjrzyjmy się przez chwilę dotychczasowym osiągnięciom Kamila, nie tylko w dziedzinie skoków narciarskich.

Złośliwi, a może życzliwi, twierdzą, że wysoka forma Kamila to zasługa jego żony. Tak, tak żony. Ten 24-letni skoczek w sierpniu ubiegłego roku ożenił się z piękną góralką Ewą Bilan. Kamil w polskiej kadrze jest podstawowym zawodnikiem od sezonu 2004/2005, wtedy zmagania zakończył na 53. miejscu. W tej chwili jest na 9. miejscu. Jednak numerem dwa w drużynie jest od roku 2007, wtedy wygrał konkurs letniego grand prix w Oberhofie. Kibice w całej Polsce mieli nadzieję, że pokaże swoje umiejętności już w następnym, zimowym sezonie. Niestety, było jak zwykle. Tak jak nas przyzwyczaili do swoich występów polscy skoczkowie, czyli nie bardzo.

Źródło: wikipedia.org

Stoch zastąpił w kadrze dużo bardziej doświadczonego Roberta Mateję, którego ja pamiętam najbardziej z konkursu, w którym z pozycji lidera w pierwszej serii, spadł na ostatnie miejsce po drugim skoku. Kibice więc mieli nadzieję, że następca zmieni sytuację w polskiej kadrze, w której jest Adam Małysz, a po nim długo, długo nic. Trzeba jednak było poczekać na to, aż Kamil pokona złośliwość kibiców i samego siebie, a przede wszystkim swoich rywali. No i doczekaliśmy się, 23 stycznia trzeci konkurs w Zakopanem wygrał Kamil Stoch. W niespełna dwa tygodnie później następny konkurs i zamyka usta złośliwcom, którzy zastanawiali się, jak długo Stoch utrzyma się w pierwszej dziesiątce i kpili z tego, że nie bierze udziału w kwalifikacjach.

Jak widać Panowie, musicie pogodzić się z tym, że nie zawsze wiecie lepiej od trenera polskiej kadry. Bez względu na to, jaki sport by to nie był, w narodzie mamy wielu trenerów, selekcjonerów i strategów. Szkoda tylko, że w większości dyscyplin musimy długie lata czekać na objawienia i sukcesy. Tymczasem, schowajmy do kieszeni wszystko to, co nie pozwala przyznać racji trenerom i Stochowi i po prostu cieszmy się, że być może doczekaliśmy się następcy Adama.