Prakour (w skrócie pk) to forma sztuki przemieszczania się, a raczej pokonywania w efektowny i płynny sposób przeszkód typowych dla wielkich aglomeracji. Fani pk, tzw. traceurzy, stają oko w oko z wysokimi blokami, metalowymi konstrukcjami, ścianami wpinając się po nich i skacząc. Sport ten, czy też raczej filozofia, przypomina szybką ucieczkę przed niebezpieczeństwem, rodem z sensacyjnych filmów. Amatorzy określają pk jako rodzaj sportu ekstremalnego, ich bardziej doświadczeni koledzy porównują ten sport do wschodnich sztuk walk. Parkour to nie owczy pęd, ale sposób myślenia, metoda doskonalenia umysłu i wewnętrznej siły przez ruch. Parkour czasami określany jest terminem „free running” (ang. bieg dowolny), który w rzeczywistości jest formą pk.

Historia
W przypadku parkouru trudno jest mówić o historii jako takiej, jednak za prekursora uznano francuskiego oficera marynarki wojennej Georgesa Héberta. Był on świadkiem wybuchu wulkanu i sam przeprowadził akcję ratunkową. Te traumatyczne doświadczenia z pobytu na Martynice skłoniły go do głębszej refleksji i utwierdziły w przekonaniu, że sprawność fizyczna musi iść w parze z odwagą i altruizmem. Przyświecające Hébertowi motto: „być silnym, być pożytecznym” wkrótce stała się również nadrzędną dewizą jego uczniów.

Jego godnym następcą jest David Belle. Trenował gimnastykę, wspinaczkę, atletykę oraz sztuki walki, a nabyte zdolności stanowiły solidną podstawę, by uprawiać parkouru. Francuz jest pierwszym praktykującym traceurem i niedoścignionym wzorem dla początkujących. Niezwykłe umiejętności Belle’a możemy podziwiać w kilku produkcjach filmowych: Famie Fatale czy  13. Dzielnica.

Parkourowiec wyznaje tylko jedną zasadę: brak zasad. I to właśnie czyni ten sport tak niezwykłym i coraz bardziej popularnym. Brak jest wytyczonych ścieżek, ponieważ traceur wyznacza ją sobie indywidualnie, wedle umiejętności i zdobytego doświadczenia. Pk nie wymaga zasobnego portfela, ponieważ niezbędne „przyrządy gimnastyczne” znajdziesz tuż za oknem: niewielki parkan, parkowa ławka czy nawet gałąź drzewa może posłużyć do codziennych ćwiczeń. Wystarczy tylko uruchomić wyobraźnię.

Pomimo, iż pk jest tanim sportem, nie każdy może go uprawiać. Odpowiednie predyspozycje fizyczne są nie tylko mile widziane, a konieczne. Wykonywane akrobacje to duże obciążenie stawów, dlatego osoby cierpiące na jakiekolwiek problemy np. z układem kostnym mogą jedynie wspierać kolegów duchowo.

Jak zacząć parkour?

Zanim przejdziemy do intensywnych ćwiczeń fizycznych, najpierw należy wzmocnić mięśnie nóg. Trening rozpoczynamy energicznym, 30 - minutowym marszem (przez ok. 7 dni ), który z czasem stopniowo przechodzi w marszobieg (11 – 12 tygodni). Warto również popracować nad tzw. tytanowymi kostkami, aby przygotować je do wzmożonego wysiłku. Proponujemy kilka prostych ćwiczeń:
Stań na piętach i unoś palce u stóp jak najwyżej i powoli opuszczaj na podłoże. Trudniejsza wersja tego ćwiczenia polega na pulsacyjnym unoszeniem palców, bez stawiania stopy na podłodze. Spróbuj również skręcać stopę w lewo i w prawo, lub obie stopy do wewnątrz. Następnie opanuj wyskoki i lądowania, kluczowe triki w pk. Najlepiej trenować w grupie, dzieląc się spostrzeżeniami i skutecznymi metodami oraz korzystać z asekuracji.