Czy pamiętacie jeszcze, kiedy dwa lata temu na Mistrzostwach Świata w Piłce Ręcznej powstała nowa jednostka czasu? Jedna wenta. 15 sekund, tylko spokojnie mamy dużo czasu. Takimi słowami Bogdan Wenta uspokajał polskich piłkarzy ręcznych. Miał rację, Polacy obronili i rzucili bramkę na remis.

Dlaczego przypominamy o tym dzisiaj? Bo już za 6. dni rozpoczną się kolejne Mistrzostwa Świata, na których Polacy są wymieniani wśród faworytów. A my czekamy na kolejne proroctwa Bogdana Wenty. Trener reprezentacji jest jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiego sportu. Sam był doskonałym sportowcem, odnosił sukcesy w polskiej lidze i, co do dzisiaj wielu mu wypomina, w drużynie narodowej Niemiec. Jednak co tu dużo ukrywać popularność i szacunek kibiców przyniosła mu pozycja trenera polskiej reprezentacji. Chociaż powiedzieć, że przyniosła, to jakby skłamać, bo to on sam ciężką pracą zasłużył na szacunek kibiców i, dzięki zdobytej przez to popularności, podziw kobiet. Sam jednak mówi jednak: Nie ma potrzeby bycia niczyim idolem. Ludzie mają ciekawsze zajęcia niż szukanie na ulicy Bogdana Wenty i klepanie go po plecach.

Źródło: commons.wikimedia.org

Mężczyźni mu zazdroszczą, chcieliby być tacy jak on. Świadczy o tym chociażby ten fakt, że kilka miesięcy temu jeden z ważnych tygodników umieścił go na liście najbardziej podziwianych Polaków. Chwilami mam nawet wrażenie, że Wenty nie można nie lubić. Jego żywiołowość, entuzjazm, pracowitość i prawdziwa pasja, to chyba najlepszy jego opis. O tym jak wielką ma charyzmę niech świadczy fakt, że polska drużyna, złożona z facetów uosabiających archetyp mężczyzny, darzy go szacunkiem i widzi w nim autorytet. Przyznajcie się panowie, jak wielu z was zazdrości mu tej pozycji. Poza tym ukochana żona przy boku i podziw setek kobiet, które choć nie interesują się piłką ręczną, z chęcią popatrzą na mecz, a w zasadzie na ławkę trenerską, jak mu nie zazdrościć? Oby tylko ta zazdrość nie zamieniła się w zawiść.

I na progu Mistrzostw Świata życzę Wam i sobie żeby Bogdan Wenta znów był na ustach wszystkich, jako ten, który wyniósł polską piłkę ręczną na szczyt.