Według FISLY (International Federation of Sand and Land Yachting) buggykiting polega na “żeglowaniu po lądzie lub piachu, przy pomocy wózka “buggy” i latawca. Brzmi to jak oksymoron, jest jednak nie tylko możliwe, ale i naprawdę fajne.

Korzenie tego sportu sięgają Chin. To tam w XIII po raz pierwszy spróbowano użyć latawca, jako siły pociągowej. W 1862 wyczyn udało się powtórzyć Georgowi Pocockowi, który za pomocą tak napędzanego dyliżansu przejechał z Bristolu do Malborough. Spróbujcie poświęcić chwilę na wyobrażenie sobie tego, bo efekt musiał być niesamowity. Współczesny wózek do buggykitingu opatentowano w 1990 roku, więc rozrywka jest dosyć świeża.

Podstawową zaletą lądowego żeglowania jest to, że wyzwala takie emocje jak sporty ekstremalne, przy czym jest względnie bezpieczne. Względnie, bo jeśli coś rozwija prędkości do 130 km/ h (a tyle wynosi aktualny rekord), to musi wymagać jakiś przejawów myślenia i odpowiedzialności. W każdym razie, jazdę zawsze można przerwać, zwyczajnie puszczając latawiec. Sport jest jak najbardziej ekologiczny, podróżujemy bowiem wyłącznie dzięki siłom natury. Ponadto nie wymaga jakiegoś specjalnego przygotowania organizmu i wytrzymałości fizycznej. Mamy tu więc i adrenalinę i relaks.

Buggykiting można uprawiać na każdej w zasadzie dużej płaskiej powierzchni. Dobre będą nawet łąki, pola, czy tereny lotnisk. Najlepiej nadają się ogromne plaże np. nad Morzem Północnym w Niemczech, Danii, Francji czy Holandii. W zimie można zamienić kółka na płozy i zabawa trwa nadal. Niezbędny sprzęt to przede wszystkim wózek i latawiec. Poza tym, należy się wyposażyć w odpowiednio dobrane obuwie, kask i ochraniacze.

Największą wadą tego sportu jest ograniczona dostępność. Aby zacząć ścigać się z wiatrem, trzeba przejść wstępny kurs, niestety poza granicami Polski. Z nadzieją, że buggykiting rozwinie się również w tym pięknym nadwiślańskim kraju, zapraszam do zapoznania się ze stroną: www.buggykiting.pl

fot.flickr